UWAGA! – Rodzina Kubskich from friZz on Vimeo.

Na świecie

Pomysł zorganizowania flash mobów narodził się w Nowym Jorku, pierwszą akcję tego typu zaplanowała na początku 2003 roku osoba lub organizacja określająca się jako Mob Project. Zabawa polegała na zgromadzeniu się w sklepie Macy’s i dopytywaniu się sprzedawców o dywanik miłości dla komuny. Kolejne akcje polegały na oddawaniu pokłonów ogromnej figurce pluszowego dinozaura ustawionej w jednym ze sklepów z zabawkami na Times Square, klaskaniu wewnątrz ekskluzywnego hotelu albo obserwacji fikcyjnego przedstawienia. Uczestniczyły w niej setki osób. Pomysł na flash mob szybko rozpowszechnił się także w innych miejscach świata, także w Polsce. W pierwszą rocznicę powstania ruchu flash mob odbył się tak zwany Drugi Globalny Flash Mob, którego scenariusz nawiązywał do nowojorskiego dywanika miłości dla komuny.

Najbardziej znane organizacje organizujące flash moby to: Global Flash Mob Committee, Mob Project (Nowy Jork, USA), SydMob (Sydney, Australia), Fmob RU (Rosja), Warszawski Front Abstrakcyjny (Warszawa), FLOB (różne miasta Polski).

W Polsce

Największą polską grupą flashmobową, a zarazem jedną z największych na świecie, jest Warszawski Front Abstrakcyjny, który od 2003 roku zrealizował kilkadziesiąt akcji. Inną dużą i dobrze znaną polską grupą był FLOB, który organizował akcje w różnych miastach Polski. Jednym z pierwszych polskich miast, w którym odbył się flash mob, był Radom, gdzie sześćdziesiąt osób zachwycało się doskonałością bułek z serem.

Największy flash mob w Polsce zorganizowany został 12 maja 2007 roku w poznańskim CH Stary Browar przez grupę POGO. Wiele młodych ludzi spontanicznie zebrało się i punktualnie o godzinie czternastej, ku zaskoczeniu bardzo licznej „publiczności”, przez trzy minuty strzelało do siebie z wyimaginowanych pistoletów i padało na posadzkę.

Mniej znaną, lecz nie mniej interesującą grupą jest FML (Flash Mob Lębork), w skład której wchodzą głównie mieszkańcy Lęborka. Już w ciągu pierwszego dnia istnienia grupa zdobyła zaufanie setek ludzi, którzy zgromadzili się na miejscu akcji.

źródełko

B.A.S.E. (BASE jumping) – nazwa pochodzi od angielskich słów:

Building (budynek),

Antenna (antena),

Span (przęsło),

Earth (ziemia)

- jest to rodzaj sportu ekstremalnego, polegającego na wykonywaniu skoków spadochronowych z obiektów takich jak: wieżowce, mosty, maszty, urwiska górskie, itp.
Głównymi czynnikami ryzyka jest krótki czas, jaki skoczek ma na otwarcie spadochronu, oraz odległość, jaka dzieli go podczas lotu od obiektu, z którego skacze. Nie bez znaczenia jest również to, że base jumper wyposażony jest na ogół tylko w jeden spadochron (posiadanie zapasowego jest często zbędne ze względu na krótki czas lotu, co uniemożliwia jego otwarcie). Kolejnym problemem jest samo lądowanie, które z reguły odbywa się na dość małej przestrzeni.
Ze względu na te czynniki base jumping uważany jest za najbardziej niebezpieczną odmianę skoków spadochronowych. Poczynając od 11 kwietnia 1981 do 1 września 2008, zginęło 123 skoczków uprawiających ten sport. Ostatni śmiertelny wypadek miał miejsce 8 kwietnia 2009.[1]
Częstym czynnikiem powodującym śmierć spadochroniarzy jest nieprawidłowe ułożenie czaszy w plecaku i zgubna w skutkach pewność siebie. Ważnym czynnikiem jest też adrenalina, która powoduje pobudzenie organizmu i uśpienie czujności skoczka.